หลินเมิ้งหยาหาใช่เด็กสาวไร้เดียงสา ดังนั้นนางย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร
ชายแท้ย่อมต้องรู้สึกกระสับกระส่ายเป็นแน่แท้ สายตาเคลื่อนมองตามนิ้วมือที่กำลังกรีดกรายอยู่บนเนินอกขาวนวล
ทว่าหัวใจกลับรู้สึกคันยุบยิบ งี่เง่า!
ตอนแรกจื่อหยุนไม่มั่นใจเท่าไรนัก เหตุเพราะคุณชายคนนี้มีใบหน้างดงามราวกับอิสตรี
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันที่นางจะทำอะไรออกนอกหน้า คุณชายน้อยจะหรี่ตามองเผยอาการหลงใหลเช่นนี้
ดูเหมือนจะมิต่างอันใดจากพวกผู้ชายหยาบช้าข้างนอกนั่น
สุดท้ายนางก็หมดความอดทนที่จะทดสอบคุณชายน้อยผู้นี้
“ช่างเถิด คงมีเพียงเจ้าที่ชอบผู้ชายเช่นนี้ คุณชายน้อย ข้าว่าท่านมีชาติกำเนิดไม่เลว เช่นนั้นข้าจะบอกอะไรท่านให้ก็ได้ว่าอีกเดี๋ยวจะมีการประมูลสาวพรหมจรรย์ หากท่านถูกใจก็สามารถลงไปประมูลร่วมกันได้ ข้าคงไม่รบกวนท่านแล้ว เจอกันใหม่คราวหน้า”
หลินเมิ้งหยารีบพยักหน้าลงคล้อยตาม
หลังจากจื่อหยุนส่งสายตายั่วยวนให้นางอีกหนึ่งครั้ง ร่างอรชรจึงเดินออกไปจากห้อง
หลินเมิ้งหยาและหงอวี้พลันถอนหายใจ หงอวี้รีบลุกไปถุยน้ำลายหน้าประตู
“ฮึ นางจิ้งจอกหน้าไม่อาย!”
จากนั้น นางจึงปิดประตูแรงๆ
“เฮ้อ…”
ทั้งสองถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
