เขารับอาฝูมาเพราะความใจอ่อน
“ไม่ได้ น้องชายมีบุญคุณต่อข้า ข้ายังไม่ได้ตอบแทนเจ้าเลยแม้แต่น้อย อาฝูคือลูกน้องของข้า หากข้ายังอยู่จะไม่มีใครกล้าทำอะไรเขาอย่างแน่นอน!”
หลินเมิ้งหยาวางเงินลงตรงหน้าตงฟางสวีก่อนจะเอ่ย
“แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่พวกเราเพิ่งพูดว่าจะทำการซื้อขายกันที่ด้านล่างนั่น เช่นนั้นได้โปรดรับไว้เพื่อปิดหูปิดตาผู้อื่นเถิด ผู้น้อยขอบังอาจเอ่ยอะไรสักเล็กน้อย อาซิ่วเปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าของท่าน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังมียาพิษร้ายแรงของเมืองเลี่ยหยุนติดตัวอยู่”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของตงฟางสวีเคร่งขรึมลงไป
เงาดำใต้แสงไฟเองก็มีเหตุผลเช่นนี้ แม้จะเป็นการยากที่จะต่อกรกับสี่มือด้วยสองหมัด แต่ถ้าหากคนเมืองเลี่ยหยุนถูกบีบเค้นมากจนเกินไป เช่นนั้นยาพิษและแมลงมีพิษทั้งหมดจะแผ่กระจายภายในรัศมีครึ่งลี้
ต่อให้อีกฝ่ายมีวิทยายุทธ์เก่งกล้ามากมายสักเพียงไหน แต่พวกเขาก็สามารถรับมือได้เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มีวิทยายุทธ์เล็กน้อยไม่มีทางทำการค้ามนุษย์อย่างแน่นอน
พูดตามหลักความเป็นจริง แม้แต่หลงเทียนอวี้หรือชิงหูยังต้องรู้สึกกลัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชาวเมืองเลี่ยหยุนที่ร่างกายเต็มไปด้วยยาพิษ
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าเพราะเหตุใดซินหลีจึงกล้าวิ่งโร่เข้ามาปะทะกับนางซึ่งหน้า
เหตุเพราะความโกรธของเขาต้องการแผดเผาทุกสิ่ง
ทว่าคนเมืองเลี่ยหยุนเหล่านี้รู้คุณค่าของพิษในร่างกายของตั
