ม่อมฉันเอาไว้ในจวนนี่ อีกอย่างหม่อมฉันไปเมืองหลินเทียนเพื่อนำยามาถวายการรักษาเสด็จพ่อของพระองค์”
ส่งเสียงออดอ้อนอ่อนหวานราวกับแมวก็มิปาน
ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็ดึงสติกลับมามองหญิงสาวข้างกาย ความโกรธในหัวใจจางหายไปแล้ว
ใครจะทนเห็นหญิงสาวน่ารักคนนี้ผิดหวังได้?
แอบถอนหายใจในใจ นับวันเขายิ่งไม่รู้ว่าจะจัดการกับนางอย่างไร อันที่จริงเขาอยากจะขังนางเอาไว้แต่ในจวน ไม่ยอมให้อันตรายใดๆ เข้ามาย่างกราย
แต่สุดท้ายก็ขังนางเอาไว้ไม่ได้ อีกอย่าง…หากเขาเห็นนางเสียใจ หัวใจของเขาก็จะเจ็บปวดตามไปด้วย
นี่เขาป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่?
“ข้ารู้ ข้าไม่ได้ว่าเจ้า เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องนี้เถิด จริงสิ ตกลงเจ้ากับเซียวยี่เป็นอะไรกัน? ดูเหมือนเขารู้สึกผิดต่อเจ้ามาก”
เอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาเคยได้ยินชื่อเซียวยี่มาก่อน
ตอนนั้นนอกจากพวกองค์ชายแล้ว คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ล้วนสนใจคุณชายจากตระกูลใหญ่บางตระกูลมากเป็นพิเศษ
กล่าวขานกันว่าคุณชายยอดนักบู๊คือหลินหนานเซิงแห่งสกุลหลิน เขาคือผู้มีใบหน้าหล่อเหลา ฝีมือไร้เทียมทาน ผ่านทะเลเลือดและเปลวเพลิงมานับไม่ถ้วน
ส่วนอีกชื่อหนึ่งคือคุณชายยอดนักบุ๋นเซียวยี่
ได้ยินมาว่าเขารู้จักตัวอักษรตั้งแต่ตอนหนึ่งขวบปี ครั้นสามขวบก็สามารถท่องตำราได้ เมื่ออายุครบแปดปีเขากลายเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในเมืองหลวง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกขนานนามว่าเป็นสุภาพบุรุษหาตัวจับยาก
เขาปฏิบัติกับคนทุกผู้ด้วยความน
