น้า ดังนั้นเขาจึงฉีกยิ้มกว้าง
สั่งให้ลูกน้องของตนเองที่กำลังจ้องพวกเขาตาเขม็งกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยม
“ฮ่า ฮ่า สายตาของเหล่ากัวหลักแหลมยิ่งนัก เขาสามารถทำให้เด็กหนุ่มกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้ จริงสิ เจ้าบอกว่ามีข่าวจะแจ้งแก่ข้า ตกลงมันคือเรื่องอะไร? เกี่ยวข้องกับอาซิ่วหรือไม่?”
เดินนำพวกหลินเมิ้งหยามายังโต๊ะด้านในสุด ตงฟางกระซิบถามเสียงเบา
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง แต่ไม่พูดอะไร
ที่นี่มีคนมากมาย ไม่รู้ว่าจะมีคนสอดแนมอยู่หรือไม่
ตงฟางสวีเข้าใจได้ในทันที แม้เขาจะรู้สึกร้อนใจ ทว่ายังแสดงสีหน้าเป็นปกติแล้วกระซิบถาม
หลังจากได้รับคำตอบที่ต้องการ ดวงตาของตงฟางสวีเผยความดีใจ
แต่เพื่อไม่ให้ใครมองออก หลินเมิ้งหยาจึงตะโกนเสียงดัง
“ข้าได้รับคำแนะนำมาจากท่านลุงกัว ฉะนั้นจึงมารบกวนท่านตามหายาสมุนไพรเหล่านี้ให้ หากท่านไม่สามารถนำมันมาได้ เช่นนั้นคงไม่มีใครในเมืองเลี่ยหยุนสามารถนำมาได้แล้ว”
แสร้งทำท่าทางเสมือนกำลังซื้อขายยาสมุนไพร ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนที่นี่ย่อมรู้กิตติศัพท์ของท่านกัวดี
พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า ฉะนั้นคุณชายท่านนี้จึงมาหาตงฟางสวีกลางดึก เรื่องนี้นับว่ามีเหตุผล
ตงฟางสวีเข้าใจความหมายของนางในทันที ยกมือลูบเครา ก่อนจะให้ความร่วมมือในการแสดง
“ไม่มีปัญหา น้องชายเกรงใจเกินไปแล้ว ในเมื่อท่านกัวแนะนำเจ้ามา เช่นนั้นข้าจะตามหายาเหล่านั้นให้เจ้าเอง เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเจ้าทั
