ันใด?”
หลินเมิ้งหยาไม่ได้ตาบอด ขณะที่พวกนางกำลังเดินออกจากห้องโถงของโรงเตี๊ยม ชิวอวี้อ้างว่าต้องการซื้ออาหารสักเล็กน้อยแล้วลากตัวผู้ดูแลไปทางด้านหลัง
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านกัวและพี่ชายทั้งสองจะต้องเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างแน่นอน
ลูกน้องของอูยาไม่มีวิทยายุทธ์ ฉะนั้นจึงมิต้องเป็นห่วงเรื่องของความปลอดภัยในตอนนี้
แม้หยวนซานจะรั้งเอาไว้ไม่ได้ แต่ท่านกัวคงมิปล่อยให้ชายคนนั้นทำการสำเร็จอย่างแน่นอน
“ฉากหน้าของอูยาคือการค้าขายเครื่องหอม แต่ผู้ดูแลเล่าว่าเขาทำการค้ามนุษย์ ได้ยินมาว่าทาสหญิงในเมืองเลี่ยหยุนส่วนใหญ่ล้วนผ่านมือเขามาแล้วทั้งนั้น เขาออกล่าหญิงสาวทั่วทุกสารทิศ นอกจากนั้นยังมีการลักพาตัวเพื่อเรียกค่าไถ่อีกด้วย”
คำพูดของชิวอวี้เผยให้เห็นความรังเกียจอย่างชัดเจน
ค้าขายทาส? หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าอูยาจะโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้
แต่เพราะเหตุใดเขาจึงเลืองลงมือกับนางเล่า?
ยังไม่ทันเอ่ยถาม ชิวอวี้ก็ตอบคำถามของนางก่อน
“เรื่องนี้คงเพราะท่านกัวทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว เคยมีครั้งหนึ่งพวกเขาลักพาตัวหญิงสาวไปไม่น้อย ตอนนั้นท่านกัวมิอาจทนเฉยได้อีกต่อไป เขายื่นมือเข้าช่วยจึงทำให้คนพวกนั้นทำงานไม่สำเร็จ แน่นอ
