อดทิ้งพวกนางและหายตัวไปตลอดกาล
หากเขากล้าทำเช่นนั้น เสี่ยวป๋ายและเสือน้อยจะต้องขย้ำเขาให้เหลือเพียงกระดูกอย่างแน่นอน
เขาจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่าง ดังนั้นจึงต้องจากไป
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คิดไม่ถึงเลยว่านางจะได้ล่างรู้ความลับเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาชื่นชอบตำราชิงเจิงผู่ยิ่งนัก พลิกหน้าอ่านอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะพบว่ายังมีอีกหลายจุดที่มีลายมือคล้ายกับลายมือในสูตรยาเหล่านั้น
นั่นแสดงให้เห็นว่าตำราชิงเจิงผู่เคยเป็นตำราธรรมดามาก่อน
แต่เพราะเหตุใดตำราเล่มนี้จึงมีกลไกแปลกประหลาดนั้น เรื่องนี้ยังคงเป็นความลับ
พลิกต่อไปอีกหลายหน้า แต่กลับไม่พบเบาะแสใดๆ
แต่ทุกบทมักมีคำว่า “เฉิน” เขียนเอาไว้
หรือผู้เขียนตำราชิงเจิงผู่จะสกุลเฉิน?
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าเรื่องนี้จะต้องมีเงื่อนงำอย่างแน่นอน แต่หลังจากที่ท่านแม่ตายจากไป ตำราชิงเจิงผู่ก็กลายเป็นปริศนา
ส่วนนางมีหน้าที่ปิดบังความลับเรื่องตำราชิงเจิงผู่มิให้ถูกเปิดเผย
รถม้าแล่นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมายก่อนฟ้ามืด
ที่นี่เป็นตำบลเล็กๆ ที่ค่อนข้างหรูหรา
ป๋ายซ่าวและหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออกดู
พวกนางเคยเห็นความหรูหราในเมืองหลวงมาจนชินตา แต่ตำบลเล็
