วนเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต
ปกติพวกพ่อค้ามักจะให้ความเคารพผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเหล่านี้ เช่นเดียวกับพวกท่านกัวที่มักจะนำของขึ้นชื่อแต่ละท้องถิ่นมามอบให้ผู้ดูแลโรงเตี๊ยม
แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีพวกจงใจจับผิด เหตุเพราะที่นี่ล้วนมีแต่คนในครอบครัวของผู้ดูแล หาได้มีพวกทหารหลวงคอยคุ้มกัน
“น้องชาย โรงเตี๊ยมของพวกเรามีเพียงชาราคาถูกและอาหารดาษดื่นเท่านั้น หากพวกข้าดูแลท่านไม่ดี เช่นนั้นต้องขออภัยด้วย”
ผู้ดูแลที่นี่เป็นคนมีประสบการณ์ ฉะนั้นจึงประเมินสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เหตุเพราะที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมแรกหลังจากออกจากเมืองหลวง ผู้คนที่เดินทางมาล้วนดีเลวปะปนกันไป หลังจากได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายของชายคนนั้น เขาจึงเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม
“เช่นนั้นหรือ? ฮึ ไม่ใช่ว่าสวะเช่นเจ้าจงใจกลั่นแกล้งข้าอย่างนั้นหรอกหรือ?”
ชายคนนั้นแสยะยิ้มไร้ยางอาย
คำดูถูกมากเพียงพอที่จะทำให้สีหน้าของผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเปลี่ยนไป แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดอยากฉีกหน้าอีกฝ่าย
“น้องชาย ที่นี่คือโรงเตี๊ยมข้างทาง หาใช่โรงเตี๊ยมหรูหราอะไร หากเจ้าอยากดื่มเหล้ากินเนื้อ เช่นนั้นในตัวเมืองมีสิ่งที่เจ้าต้องการครบหมดทุกอย่าง”
ชายเจ้าเล่ห์เหลือบมองผู้ดูแลเพียงครั้งเดี
