ม่มีทางปล่อยใครไปอย่างแน่นอน
คนเหล่านี้ล้วนยอมอดทนต่อความเหนื่อยยากเพื่อพาครอบครัวของตนเองไปสู่ชีวิตที่ดียิ่งขึ้น
การนอนกลางดินกินกลางทรายหาใช่เรื่องง่าย
หัวใจของนางเริ่มคิดอยากใช้ชีวิตเพียงลำพังไปตลอดชีวิต
เฮ้อ พอได้มาอยู่ที่นี่นางจึงรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอันใดจากตัวซวยอย่างโคนัน
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ แม้จะได้เห็นท่าน พวกเขาก็จำท่านไม่ได้หรอก ยิ่งไปกว่านั้นพอท่านแต่งกายเป็นชายเช่นนี้ ท่านคล้ายกับคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลินมากนักเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวเอ่ยพลางเช็ดเส้นผม
หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันสั่นไหว นางหันหน้าไปมองป๋ายซ่าว
“เจ้าบอกว่าข้าเหมือนท่านพี่หรือ?”
ป๋ายซ่าวพยักหน้าลงทันที ก่อนจะตอบ
“มิใช่หรือเจ้าคะ? แม้คุณชายใหญ่จะอายุมากกว่านายหญิงหลายปี แต่พวกท่านล้วนมีมารดาคนเดียวกัน ฉะนั้นใบหน้าย่อมเหมือนกันอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยารีบสาวเท้าไปยืนหน้ากระจก แม้กระจกเหลืองทองจะหม่นหมอง แต่นางกลับเห็นเงาที่สะท้อนออกมาได้อย่างชัดเจน
ใบหน้าของหลินหนานเซิงหล่อเหลาโดดเด่น ผลจากการฝึกฝนร่างกายมานานหลายปีทำให้เขามีความเข้มแข็งสมชายชาตินักรบ ยิ่งสวมเกราะเหล็กบนร่าง เขายิ่งดูแข็งแกร่งไร้เทียมทาน
