เองแล้ว นางมิควรสร้างความลำบากใจให้กับเขา
“เป็นเช่นไร? พวกเจ้าเจรจากันว่าอย่างไรเล่า?”
เห็นได้ชัดว่าชายร่างท้วมไม่เห็นท่านกัวอยู่ในสายตา หากมองจากภายนอก ท่านกัวก็เป็นเพียงชายแก่คนหนึ่งเท่านั้น
แต่แท้จริงแล้วภายใต้ใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นกลับแฝงไว้ซึ่งเหลี่ยมคม หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เขาย่อมมิต่างอันใดจากศิลาที่ถูกขัดเกลา
กฎเช่นนี้ต่างหากที่เป็นทางเดินอันเหมาะสม ฉะนั้นเขาย่อมแตกต่างจากพวกอันธพาลหัวทึบเหล่านี้
“น้องชายท่านนี้ทำร้ายน้องชายของเจ้า พวกเราต้องขออภัยยิ่งนัก เอาแบบนี้เป็นอย่างไร พวกเรายินยอมจ่ายเงินและเชิญหมอไปรักษาอาการของน้องชายท่าน ขอให้ท่านเห็นแก่หน้าข้าสักครา”
ท่านกัวเอ่ยวาจาประนีประนอมทำให้พวกอันธพาลเหล่านั้นลำพองใจ
แต่น่าเสียดายที่คนบางคนไม่มีค่าพอที่จะไว้หน้า
หัวหน้าอันธพาลคิดว่าท่านกัวพยายามอดทนเพราะกลัวเกรงบารมีของพวกเขา
ดังนั้นพวกเขาจึงละทิ้งความเกรงใจ ก่อนจะเอ่ยวาจาหยาบคายไม่รื่นหูออกมา
“ฮึ ไอ้แก่กัว ข้าเสนอให้พวกเจ้ามอบเงินสามพันตำลึงเพราะเห็นแก่หน้าเจ้า เป็นอะไรไปเล่า? ไอ้แก่ในยุทธจักรเช่นเจ้าสายตาฟ้าฟางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วหรืออย่างไร!”
คำพูดของชายร่างท้วมท
