วที่เมืองหลินเทียน ฉะนั้นข้า….”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่เขา นางจะปล่อยเขาไปชั่วคราว
ชิวอวี้เป็นคนฉลาด ดังนั้นเขาจึงเดาออกว่าคู่สามีภรรยาจะต้องเป็นนาง
แต่เพราะเหตุใดจึงมาถึงยามนี้นั้นเขายังคงไม่อธิบาย เหตุเพราะนี่มิใช่เรื่องสำคัญ ทว่าหากระหว่างทางมีชิวอวี้คอยดูแล เช่นนั้นนางก็พอจะมีที่พึ่งอยู่บ้าง
หลังจากผ่านเส้นทางคดเคี้ยว ในที่สุดขบวนพ่อค้าก็เดินทางออกนอกเมืองหลวง
หันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงตระหง่าน หัวใจอดที่จะรู้สึกเบิกบานมิได้
เหตุเพราะมีฐานะเป็นพระชายา ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงแอบพรางตัวออกจากเมือง นี่นับเป็นครั้งที่สองที่ได้ออกจากเมืองหลวงอย่างผ่าเผย
ส่วนครั้งแรกคือตอนที่หลงเทียนอวี้พานางไปที่ค่ายทหารของท่านพี่
หากหลงเทียนอวี้รู้ว่านางแอบหนีออกมาเขาจะโกรธหรือไม่?
ช่างเถิด นางไม่กลัวหรอก!
ขบวนรถม้าเดินทางไม่เร็วเกินไป เหตุเพราะมีสัมภาระค่อนข้างมาก ดังนั้นทุกคนจึงสามารถปรับตัวได้หลังจากเวลาผ่านไปครึ่งวัน
ภายในอาณาจักรต้าจิ้น แม้ทางราชสำนักจะมิได้สนับสนุนการทำการค้า แต่เพื่อการพัฒนาและความรุ่งเรืองของแคว้น จึงมีการเรียกเก็บภาษีทางน้ำค่อนข้างสูง
ยิ่งไปกว่านั้น รายได้จากการค้าขายขนแกะหรือทองคำก็มากเพียง
