พักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย โชคดีที่คนของข้าล้วนรู้งานเป็นอย่างดี ข้าทิ้งยาเอาไว้ให้พวกเขาแล้ว อีกทั้งฮ่องเต้ยังสามารถดูแลตัวเองได้มิต้องกังวล”
ดี คำตอบน่าพึงพอใจยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก่อนจะยื่นมือไปหยิกชิวอวี้อีกครั้ง
“ฮือ….” ชิวอวี้ส่งเสียงสั่นเครือแล้วรีบอธิบายต่อ
“เฉียนช่วนจื่อคนนั้นเคยรังแกหญิงสาวคนอื่นมาก่อน บังเอิญข้าไปพบเข้า ฉะนั้นข้าจึงจัดการเขาด้วยตนเอง”
พูดจบ ชิวอวี้จึงยิ้มใสซื่อไร้เดียงสา ก่อนจะนั่งสงบเสงี่ยมว่านอนสอนง่าย
แต่หลินเมิ้งหยาหาใช่คนที่จะปล่อยผ่านอะไรไปง่ายๆ นางแสยะยิ้มเย็นชาให้อีกฝ่าย ก่อนจะเค้นถามเสียงอำมหิต
“เช่นนั้นหรือ? เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ในขบวนพ่อค้านี้ อีกอย่างเจ้ากับท่านกัวดูจะรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี จงอธิบายมาเดี๋ยวนี้!”
ชิวอวี้หยักยิ้มแข็งทื่อ
เขารู้อยู่แล้วว่าหลินเมิ้งหยาจะต้องเค้นถามจนถึงที่สุด ไม่มีเรื่องใดที่สามารถปกปิดนางได้
ถอนหายใจสองสามครั้ง ก่อนจะอธิบาย
“อันที่จริงข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าอยู่ในขบวนพ่อค้าขบวนไหน แต่ท่านกัวเป็นคนรู้จักของข้า เมื่อหลายวันก่อนตอนที่ข้ามาหาเขา ข้าได้ยินเขาเล่าว่ามีสามีภรรยาคู่หนึ่งต้องการเดินทางไปท่องเที่ย
