เลื่อมใสนางอย่างยิ่ง
หากกล่าวว่าคราแรกคนเหล่านั้นมองนางเป็นเพียงเด็กน้อย เช่นนั้นตอนนี้หลินเมิ้งหยาก็กลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในขบวนพ่อค้าเหล่านี้
ทว่าท่านกัวรู้ดีว่าเด็กคนนี้หาใช่คนวู่วามแต่อย่างใด
แม้เขาจะไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ แต่กลับสามารถใช้ร่างกายและสายตาข่มขวัญในการโจมตีจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้
ไหวพริบเช่นนี้หาใช่ใครก็ได้ที่จะทำได้
“ขอบคุณท่านกัวมาก ผู้น้อยนามว่าหยวนหลินเดินทางมาจากหยุนโจว ข้าเป็นคนเถรตรง ไม่คิดมีเรื่องกับผู้ใด หากใครมีปัญหาก็สามารถมาหาข้าได้ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น”
พูดจบ หลินเมิ้งหยาสาวเท้ายาวๆ ออกไป
ใช่ว่านางมองไม่เห็นสายตาหื่นกระหายอยากลองของเหล่านั้น
พวกท่านกัวยังต้องเดินทางบนเส้นทางนี้ ฉะนั้นนางจึงจงใจเอ่ยนามของตนเองให้ชัดเจน
หยุนจู๋เป็นผู้คัดเลือกชื่อนี้มาเองกับมือ เหตุเพราะหยุนโจวมีคู่สามีภรรยาซึ่งมีบุตรชายนามว่าหยวนหลินอยู่จริง
แต่ได้ยินมาว่าสกุลหยวนร้ายกาจยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาแสยะยิ้มเย็นในใจ ต่อให้พวกเลวทรามเหล่านี้ตายไปมากมายก็ไม่มีใครนึกเสียดายชีวิตพวกเขาหรอก
ท่านกัวเรียกทุกคนขึ้นรถ หลินเมิ้งหยากลับไปยังรถม้าของตนเอง
ใบหน้าของป๋ายซ่าวแดงก่ำ ทว
