่าดวงตากลับมีหยดน้ำสีใสเอ่อคลอ
ตั้งแต่เด็กจนโตนางยังไม่เคยรู้สึกเจ็บใจเช่นนี้มาก่อน แต่ในขณะเดียวกันนางก็เป็นห่วงนายหญิงของตนเอง
“เอาล่ะ เลิกโศกเศร้าได้แล้ว ข้าสั่งสอนเขาแทนเจ้าไปแล้ว ขอโทษเจ้าจริงๆ ที่ทำให้ต้องเหนื่อย”
หลินเมิ้งหยารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ตอนแรกนางอยากให้สาวใช้ทั้งสามรอนางอยู่ที่จวน
แต่นางรู้ดีว่าหากไม่พาพวกนางมาสักคนหนึ่ง เช่นนั้นพวกนางจะต้องแอบติดตามมาอย่างแน่นอน
สู้นางพามาด้วยสักคนจะดีกว่า แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันจะเดินทางออกจากเมืองหลวงก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
มองท่าทางโศกเศร้าของป๋ายซ่าว ดูเหมือนมือสองข้างที่พิการของอันธพาลผู้นั้นจะเป็นเพียงโทษสถานเบาเสียแล้ว
ป๋ายซ่าวหันหน้ามองเจ้านายก่อนจะส่ายหน้า
นางหาได้รู้สึกโกรธแค้นที่ถูกคนสารเลวเช่นนั้นลวนลามเพียงอย่างเดียวไม่ แต่นางกำลังโกรธตัวเองต่างหาก
“เรื่องนี้ท่านไม่ผิดหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่มีประโยชน์เอง หากข้าเป็นชาย บางทีข้าอาจปกป้องนายหญิงได้”
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าในสังคมเช่นนี้ต่อให้สตรีเก่งกาจสักเพียงไหน แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีปมด้อยติดอยู่ในหัวใจ
แม้แต่หญิงสาวเฉลียวฉลาดอย่างซ่างกวนฮุ่ยเองก็พยายามใช้ชีวิตอย่างดีเพื่อ
