งได้
“ข้าวางแผนรับมือเอาไว้แล้ว หลายวันที่ผ่านมานี้ข้าเพียงทำให้พวกเขาชะล่าใจเท่านั้น อีกสองหรือสามวันข้าจะออกเดินทาง การเดินทางไปกลับคราวนี้อาจต้องใช้เวลานานราวเดือนกว่า ข้าจะรีบกลับก่อนที่หลงเทียนอวี้จะกลับมาถึง หลังข้าไปแล้ว ข้าขอฝากพวกมามากับท่านด้วย”
เสียงป๋ายจื่อที่ร้องเรียกชื่อนางพลันดังขึ้นจากในเรือน
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นปัดฝุ่นเบาๆ ใบหน้าไร้ซึ่งความเศร้าโศก มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า
“ได้ เจ้าวางใจเถิด ข้าจะปกป้องคนในตำหนักนี้ด้วยชีวิต”
หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกขบขันกับท่าทางจริงจังเช่นนี้ของเขาไม่ได้
มือเล็กเอื้อมไปตบหลังเถียนหนิงเบาๆ ก่อนจะเลียนเสียงเป็นหญิงชรา
“หนุ่มน้อยเอ๋ย อย่าทำอะไรเถรตรงนักเลย อุตส่าห์ได้ดูแลหญิงงามดุจมวลบุปผา ฤดูวสันต์ของเจ้ามาถึงแล้ว!”
กะพริบเปลือกตาปริบๆ หลินเมิ้งหยากระโดดโลดเต้นกลับเข้าไปในเรือนท่าทางราวกระต่ายอย่างไรอย่างนั้น
ปล่อยเถียนหนิงยืนนิ่งเหมือนคนโง่
เมื่อครู่หลินเมิ้งหยาหมายความว่าอย่างไร?
ภายในเรือน สาวใช้ทั้งสองและเถียนมามากำลังสอนงานอันเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของหลินเมิ้งหยาแก่ป๋ายซ่าว มองสีหน้าขมขื่นของ
