าดหวังกับการไปเยือนเมืองหลินเทียนค่อนข้างมาก
แอบเก็บสัมภาระ หลินเมิ้งหยาตัดสินใจพาป๋ายซ่าวไปด้วยเพียงคนเดียว
ป๋ายจีและป๋ายจื่อร้องห่มร้องไห้ตลอดทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายหลินเมิ้งหยาจึงรับปากว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย อีกทั้งยังปลอบโยนให้พวกนางอยู่ที่จวนก่อนชั่วคราว
สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายคือเถียนมามามิได้คัดค้านการเดินทางที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงครั้งนี้
แม้แต่เถียนหนิงซึ่งร่างกายเริ่มดีขึ้นแล้ว ก็ช่วยหลินเมิ้งหยาโน้มน้าวป๋ายจีและป๋ายจื่อ
ใช้เหตุและผลในการหว่านล้อม สุดท้ายก็นำสภาวะบ้านเมืองเข้ามาเป็นเหตุผล
ป๋ายจีและป๋ายจื่อทำได้เพียงสะอื้นเงียบๆ ก่อนจะช่วยหลินเมิ้งหยาเก็บของทั้งน้ำตา
สีของท้องฟ้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง สาวใช้ทั้งสามช่วยกันเก็บของ หลินเมิ้งหยาพบว่านางไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดได้ ดังนั้นนางจึงนั่งชมจันทร์เพียงลำพัง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวนอวี้ใกล้จะครบปีแล้ว
ช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องราวมากมาย เมื่อหวนนึกกลับไป แม้แต่นางยังรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ตนเองเคยประสบ
หากชีวิตของนางยังอยู่ในโลกยุคปัจจุบัน บางทีนางอาจเป็นเพียงนักศึกษาวิจัยทางการแพทย์คนหนึ่ง
จากนั้นอ
