าญทำให้นางตื่นตกใจ
สุดท้ายทำได้เพียงถอนหายใจและเดินจากตำหนักของนางมา
“ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะปกป้องพระชายาเป็นอย่างดี ท่านได้โปรดระวังตัวด้วย”
หากท่านอ๋องมีธุระออกไปนอกจวน เช่นนั้นหลินขุยจะเป็นผู้ติดตามไป
เขาที่เป็นพ่อบ้านมีหน้าที่ดูแลจวนให้อยู่อย่างสงบสุข
แต่ตอนนี้นอกจากจะมีพระชายาผู้มากวิธีการ ยังมีพระสนมเต๋อเฟยที่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนด้วย
เฮ้อ ไม่รู้ว่าพอท่านอ๋องไปแล้วจะเกิดเรื่องอันใดที่จวนแห่งนี้บ้าง
ตำแหน่งพ่อบ้านช่างยากเย็นนัก!
ทันทีที่ฟ้าสว่าง หลินเมิ้งหยารีบลุกจากที่นอน
หลังจากบิดขี้เกียจแล้ว น้ำอุ่นพลันถูกยื่นเข้ามาที่ด้านหน้าของนาง
ด้านหลังถ้วยน้ำคือเถียนมามาที่กำลังแย้มยิ้มอ่อนโยน
“อรุณสวัสดิ์มามา”
รับถ้วยไป หลินเมิ้งหยายิ้มหวานให้เถียนมามา
เมื่อคืนนางโกรธจัดจนอุ้มหมอนกอดผ้าห่มมานอนกับเถียนมามา
กลิ่นอายที่ทำให้หัวใจสงบของคนเป็นมารดาทำให้หัวใจของนางสงบนิ่งลง
“ตอนนี้ยังเช้า ท่านนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด”
เถียนมามามองหลินเมิ้งหยาด้วยความรัก นางได้ยินเรื่องเมื่อคืนหมดแล้ว
เด็กคนนี้ยังเหมือนแต่ก่อนไม่มีผิด เพียงถูกทำให้ขุ่นเคืองก็มักจะเข้ามาพึ่งพิงนางไม่ยอมไปไหน
เมื่อก่อนนางยัง
