อนวันออกตรวจพื้นที่เพาะปลูกเข้ามาให้เร็วขึ้น เหตุเพราะหากไม่ทำเช่นนี้ เกรงว่าไท่จื่ออาจหาข้ออ้างเพื่อสร้างความยุ่งยากให้แก่เขา
หลงเทียนอวี้ในชุดสีชาแต่งตัวเหมือนคุณชายพ่อค้า ศีรษะประดับมงกุฎหยก เส้นผมสีดำขลับปล่อยสยายไว้ด้านหลัง ขาสวมใส่รองเท้าหนังสำหรับขี่ม้าโดยเฉพาะ
พลิกตัวขึ้นหลังม้าด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วไร้ที่ติ
ทว่าใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มกลับเผยความกังวล
บรรยากาศอึมครึมเช่นเดียวกับสีของท้องฟ้า
เมื่อวานเขาบันดาลโทสะจนขังหลินเมิ้งหยาเอาไว้
เขาไม่คิดว่าตนเองทำผิด แต่นางที่ต้องอยู่ในตำหนักหลิวซินจะต้องรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมากแน่นอน
“พ่อบ้านเติ้ง หลังจากข้าไปแล้ว พระชายา…ห้ามพระชายาออกจากจวนเด็ดขาด นางสามารถไปได้ทุกที่ในจวน แต่อย่าทำให้นางโศกเศร้า หากนางต้องการสิ่งใดจงพยายามทำให้นางพอใจ”
พ่อบ้านเติ้งรับคำสั่ง หลงเทียนอวี้มองประตูจวน ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
เขาสั่งให้คนลงกลอนประตูตำหนักหลิวซินเอาไว้ แต่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวของนาง เมื่อคืนนางจึงลงกลอนประตูหน้าต่างทุกบานและขังตัวเองอยู่ในนั้น
เขาที่คิดอยากไปมองหน้านางอีกสักครั้งถูกกลอนประตูขวางเอาไว้
อันที่จริงกลอนประตูหาใช่อุปสรรคของเขาไม่ แต่เขามิอาจห
