าจะขังนางเอาไว้ที่นี่อย่างนั้นหรือ?
ออกแรงผลักประตู แต่กลับพบว่าไม่อาจเปิดได้ หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
“หลงเทียนอวี้ ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”
กำปั้นเล็กๆ ทุบประตู ทว่ากลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
หลินเมิ้งหยาโกรธจนตัวสั่น มือเล็กเริ่มแดง แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงร้องตะโกน
“ทำไมต้องขังข้าเอาไว้ด้วย! ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ พวกเราทุกคนล้วนมีอิสระเป็นของตัวเอง เจ้ากำลังทำลายอิสระของผู้อื่น ข้าจะแจ้งตำรวจมาจับเจ้า!”
ทันทีที่พูดจบ หลินเมิ้งหยาเพิ่งจำได้ว่าตนเองมิได้มีกฎหมายคุ้มครองเหมือนในชาติก่อน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นหญิงสาวยุคโบราณ
ยอมแพ้ต่อความอยุติธรรม หลินเมิ้งหยาจ้องประตูเขม็ง
คุมขังร่างกายของนางเอาไว้ได้ แต่เขาไม่อาจคุมขังจิตใจของนางได้
เด็กสาวที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าย่อมเคยปีนกำแพงหนีออกไปหาของกินเล่น คิดหรือว่าตำหนักหลิวซินจะขังนางเอาไว้ได้!
หลงเทียนอวี้ ในเมื่อกล้าใช้วิธีหยาบช้าเช่นนี้เพื่อขัดขวางหนทางสู่อิสรภาพของนาง เช่นนั้นเราจะได้เห็นดีกัน!
คอยดูเถอะ!
ณ หน้าประตูจวนอวี้
ยังไม่ทันที่ท้องฟ้าจะเปลี่ยนสี ม้าหลายตัวและรถม้าหนึ่งคันจอดคอยท่าอยู่นานแล้ว
เขาเลื่
