“พระองค์วางพระทัยเถิด ถึงอย่างไรหม่อมฉันก็เป็นบุตรสาวสกุลหลิน พวกเราสกุลหลินพร้อมบุกน้ำลุยไฟเสมอ แค่ไปเมืองหนิงเทียนเพื่อนำยากลับมาเท่านั้น หาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่ พระองค์ทรงอนุญาตให้หม่อมฉันไปเถอะนะเพคะ”
เมื่อใช้เหตุผลไม่ได้ผล หลินเมิ้งหยาจึงเปลี่ยนมาใช้ลูกอ้อน
ทว่าสีหน้าของหลงเทียนอวี้กลับถมึงทึงยิ่งกว่าเดิม แววตาสับสนวุ่นวาย
“ไม่ได้! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปที่ไหนทั้งนั้น! เจ้าเป็นชายาของข้า เจ้าจะต้องอยู่ที่จวนอวี้แห่งนี้! เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ปรึกษาอีก!”
อยู่ๆ ท่าทางของหลงเทียนอวี้พลันแข็งกร้าว
หลินเมิ้งหยายังอยากโน้มน้าวอีกสองสามประโยค แต่เขากลับเดินอ้อมตัวนางออกไป
“นี่! หลงเทียนอวี้ เจ้ามีเหตุผลหน่อยได้หรือไม่!”
หลินเมิ้งหยาคิดอยากตามไปให้ทัน แต่นางพบว่าฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก สุดท้าย ‘ปัง’ เสียงดังขึ้น ประตูตำหนักหลิวซินถูกลงกลอนจากทางด้านนอก
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากมิได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามมิให้ใครปล่อยพระชายาออกมา พระชายาสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการได้ แต่ห้ามก้าวเท้าออกจากตำหนักนี้เป็นอันขาด!”
หลินเมิ้งหยาฟังเสียงด้านนอกด้วยอาการตกตะลึง
อะไรคือไม่อนุญาตให้นางออกไป? เข
