แน่น แววตาเผยให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย
ทว่าหลินเมิ้งหยาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่านางจะโน้มน้าวเขาให้สำเร็จจนได้
“หม่อมฉันเป็นหนามยอกอกของฮองเฮาและไท่จื่ออยู่แล้ว ปกติมีแต่คนคอยปกป้อง แต่หากพระองค์ไม่อยู่เมืองหลวง เช่นนั้นพวกเขาก็สามารถลงมือทำร้ายหม่อมฉันได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าหากหม่อมฉันแอบหนีไป พวกเขาไม่มีทางรู้ เช่นนั้นหม่อมฉันจะมิปลอดภัยกว่าหรือ? ผืนแผ่นดินในใต้หล้ากว้างขวางยิ่งนัก พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าหม่อมฉันไปที่ไหน?”
หลงเทียนอวี้มิได้ใส่ใจคำพูดก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่ประโยคหลังของนางทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว
เขายังจำได้ว่าครั้งเมื่อนางเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในจวน นางเฝ้าพร่ำเพ้อหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่
ตอนนี้ไม่รู้ว่านางละทิ้งความคิดนี้ไปแล้วหรือไม่?
หากวันหนึ่งนางหนีไปจากเขาจริง ก็เหมือนคำพูดของนางที่ว่า ผืนแผ่นดินในใต้หล้ากว้างขวางยิ่งนัก เช่นนั้นเขาจะหานางเจอได้อย่างไร?
เมื่อคิดได้ดังนี้ หัวใจของเขาพลันกระวนกระวายไม่อาจสงบนิ่ง
ความรู้สึกว้าวุ่นถาโถมไปทั่วทั้งใจ
หากนางไปยังเมืองหลินเทียนแล้วไม่กลับมาเล่า?
แม้จะเป็นสถานการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้น แต่เขาได้ยินเสียงกู่ร้องในใจอย่างชัดเจน
