เป็นเพียงหญิงสาวบอบบางคนหนึ่ง หากไม่มีเขาคอยปกป้อง เช่นนั้นนางจะไปถึงเมืองหลินเทียนอย่างปลอดภัยได้อย่างไร?
“พระองค์ยังไม่รู้ว่าต้นหลงสิงมีความสำคัญกับเมืองหลินเทียนเช่นไร หากส่งเพียงขบวนเสด็จไป เกรงว่าอีกฝ่ายจะมองว่าทางเรามิให้ความเคารพต่อพวกเขา เช่นนั้นสู้หม่อมฉันไปเองจะดีเสียกว่า หนึ่งเพื่อไปท่องเที่ยวให้จิตใจเบิกบาน สองก็เพราะฐานะของหม่อมฉันค่อนข้างพิเศษ ฉะนั้นหม่อมฉันจึงคิดว่าควรเดินทางไปด้วยตนเองเพคะ”
หลงเทียนอวี้ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ความปลอดภัยของหลินเมิ้งหยาคือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญ
ยิ่งไปกว่านั้น ในหน้าประวัติศาสตร์ล้วนบันทึกว่ามีเพียงองค์หญิงที่ถูกส่งออกไปแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ต่างเมืองเท่านั้น มีชายาที่ไหนได้ออกไปต่างบ้านต่างเมืองตัวคนเดียวบ้างเล่า?
“ไม่ได้ ไม่มีใครรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้ การที่ข้าต้องออกไปสำรวจพื้นที่เพาะปลูกก็เพราะไท่จื่อต้องการล่อเสือออกจากถ้ำ หากเจ้าอยู่ในจวน อย่างน้อยก็มีพี่ชายของเจ้าและทหารองครักษ์คอยคุ้มกัน แต่ถ้าหากเจ้าเดินทางไปเพียงลำพังแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เช่นนั้นข้าจะอธิบายกับบิดาของเจ้าว่าอย่างไร?”
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน
