นาง แต่เพราะท่านแม่กำลังจ้องมองการกระทำของนางอยู่ ดังนั้นนางจึงต้องจำใจปล่อยให้หลินเมิ้งหยาช่วยพยุงตนเองลุกขึ้น
“ต้องแบบนี้สิจึงจะถูกต้อง พวกเจ้าเป็นพี่น้องกัน ต่อไปหากเหล่าเหยียและข้าไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าจะได้ดูแลซึ่งกันและกันได้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องย่อมลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะพาเถียนมามาไปทำงานที่จวนอวี้? เด็กคนนี้ช่างกตัญญูรู้คุณยิ่งนัก แต่เถียนมามาอายุมากแล้ว อีกทั้งยังมีลูกชายที่กำลังป่วยหนัก หากเจ้าพาพวกเขาไป เช่นนั้นจะเกิดข้อครหาเอาได้ ข้าว่าเจ้าเลือกสาวใช้ที่มีความสามารถสักสองสามคนไปเป็นเพ่ยเจี้ยของเจ้าเถิด คราวก่อนเจ้าพาหรูเยว่ไปเพียงคนเดียว ข้าว่าดูไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไร เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องของเถียนมามาเลย ข้าจะเลี้ยงดูพวกเขาอย่างดีที่จวนแห่งนี้”
ซ่างกวนชิงแสดงท่าทางจริงใจใสซื่อ ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนโง่เขลา นางรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีเจตนาดี
หากเป็นเมื่อก่อน หลินเมิ้งหยาจำเป็นต้องได้รับการอนุญาตจากซ่างกวนชิงจึงจะพาตัวเถียนมามาไปได้
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ในเมื่อพี่ชายกลับมาแล้ว เช่นนั้นเรื่องในจวนย่อมมีพี่ชายเป็นผู้ตัดสินใจ
ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยสิ
