นางกำชับเถียนหนิงให้พักผ่อน ก่อนจะหยิบกล่องยาเตรียมออกจากห้อง
“หยาเอ๋อร์ มีบางเรื่องที่ข้าอยากบอก แต่ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์ต่อเจ้าหรือไม่”
อยู่ๆ เถียนหนิงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงรีบเล่าให้หลินเมิ้งหยาฟัง
“เมื่อก่อนฮูหยินเคยกำชับท่านแม่ว่าห้ามมิให้ถมดินลงสระน้ำในสวนของจวนเป็นอันขาด แม้ข้าจะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่เพราะฮูหยินกลัวว่าท่านแม่ข้าจะลืม ฉะนั้นจึงกำชับข้าด้วยอีกคน”
คำบอกเล่าของเถียนหนิงทำให้ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย
ตอนที่ซ่างกวนชิงเพิ่งแต่งงานเข้ามาอยู่ในจวน นางต้องการตกแต่งสวนดอกไม้ใหม่ทั้งหมด แต่เรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากท่านพ่อ
แม้ท่านพ่อจะไม่ชอบยุ่งเรื่องงานหยุมหยิมของผู้หญิง แต่สวนดอกไม้ในจวนกลับไม่เคยถูกแตะต้องมาก่อน
“ขอบใจมาก ข้าเข้าใจแล้ว พี่เถียนหนิงรีบพักผ่อนเถิด หากทุกอย่างเรียบร้อย พรุ่งนี้ช่วงพลบค่ำเราจะกลับไปที่จวนอ๋องกัน”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ นางจำได้ว่าคืนที่นางกลับมาที่บ้านหลังแต่งงานวันแรก นางร่วงลงไปในสระน้ำและพบสิ่งผิดปกติที่นั่น
หรือเหตุที่ท่านแม่ไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับสระน้ำในสวนด้านหลังก็เพราะมีบางอย่า
