งซ่อนอยู่ที่นั่น?
หลินเมิ้งหยาตัดสินใจที่จะลงไปสำรวจใต้น้ำคืนนี้
สายลมยามค่ำคืนโหมกระหน่ำ ป๋ายจื่อเดินตามหลังเจ้านายของตนเองด้วยความรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
แม้จะร้องโอดครวญในใจ แต่ฝีเท้ากลับไม่ออกห่างจากผู้เป็นนายแม้แต่เพียงก้าวเดียว
“นายหญิง พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ บรรยากาศที่นี่น่าขนลุกยิ่งนัก”
เมื่อก่อนหลินเมิ้งหยาเคยถูกทำให้หวาดกลัวบริเวณใกล้ๆ นี้ ตอนนั้นอย่าว่าแต่คนในจวนพากันหวาดผวาเลย ฮูหยินชิงยังเชิญนักบวชมาตรวจสอบ ก่อนที่เขาจะบอกว่าสระน้ำแห่งนี้มีสิ่งชั่วช้า ฉะนั้นจำเป็นต้องถมทิ้ง
ต่อมา นายท่านที่ได้รู้เรื่องโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก สุดท้ายสระน้ำนี้จึงยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน
ทว่าไม่มีใครมาเดินเที่ยวเล่นที่นี่อีกต่อไป
ท่ามกลางท้องนภาสีดำสนิท ภูเขาหินปลอมตั้งตระหง่านมิไหวติง ผิวน้ำสะท้อนเงาจันทร์ดวงโต แต่ป๋ายจื่อกลับรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก
หลินเมิ้งหยามองสระน้ำเสมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ก้มลงหยิบก้อนหินขนาดใหญ่เขวี้ยงลงสระน้ำ
หยดน้ำแตกกระเซ็น สายตาของหลินเมิ้งหยาจับจ้องสระน้ำนิ่ง
“นายหญิงของข้า พวกเรากับกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านดูเถิด ที่นี่…น่ากลัวเหลือเกิน”
ร่างของป๋ายจื่อสั่นเทิ้มเพราะควา
