มกลัว ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย มุมปากหยักยิ้มอ่อนหวาน ก่อนนิ้วเรียวยาวจะชี้ไปที่สระน้ำ
“เจ้ามองไม่เห็นหรือว่าน้ำที่นี่ค่อนข้างพิเศษ?”
พิเศษ? ป๋ายจื่อชะโงกหน้าไปมองสระน้ำลึกตรงหน้า
ก็เหมือนกับสระน้ำที่จวนอวี้นี่น่า พิเศษกว่าตรงไหนกัน?
“เหตุที่น้ำในสระของพวกเราในจวนอวี้สามารถไหลได้นั่นก็เพราะพวกชิงหูสร้างบ่อน้ำพุร้อน แต่สระน้ำในจวนหลินไม่เหมือนกัน ข้าจำได้ว่าช่วงฤดูหนาวจัดจะมีแผ่นน้ำแข็งบางๆ ที่ผิวน้ำ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าสมัยเด็กเคยมีเด็กรับใช้อายุราวสามขวบเกือบตกลงไป?”
ป๋ายจื่อครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าลง
พอนายหญิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา นางก็จำได้ทันที
ตอนนั้นจำได้ว่านายท่านและเถียนมามาไม่อนุญาตให้นางและคุณหนูไปเล่นบนแผ่นน้ำแข็งเป็นอันขาด ต่อมาเด็กน้อยสามขวบคนนั้นรอดตายได้เพราะพวกผู้ใหญ่มาช่วยเอาไว้ทัน
“นายหญิง ท่านหมายความว่า…”
หลินเมิ้งหยารีบถอดรองเท้าของตนเองออก ก่อนจะมัดเส้นผมยาวสลวยเอาไว้ด้วยกัน นางมอบสิ่งของทั้งหมดให้กับป๋ายจื่อแล้วเตรียมตัวจะกระโดดลงน้ำ
“หรือ…หรือ…หรือท่านจะลงไปในน้ำ? ไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ได้เจ้าค่ะ นายหญิง ท่านเสียสติไปแล้วหรือ?”
ป๋ายจื่อ
