หภูมิร่างกายชินกับอุณหภูมิของน้ำ
ทั้งหวนนึกถึงบริเวณที่พบสิ่งผิดปกติ นางดำดิ่งลงไปเบื้องล่างและพยายามค้นหาสิ่งที่ตนเองต้องการ
ตอนนั้นก็เป็นเวลากลางคืนเช่นเดียวกัน
นางจำได้ว่าใต้ผืนน้ำมีของบางอย่างที่สามารถเปล่งแสงได้
หลินเมิ้งหยาหันไปมองทั้งด้านซ้ายและขวา ก่อนจะว่ายลงไปให้ลึกขึ้น
ยิ่งลึกเท่าไร น้ำก็ยิ่งอุ่นมากขึ้นเท่านั้น
ดูเหมือนนางจะเดาถูก
หากน้ำในจวนเป็นน้ำนิ่ง เช่นนั้นจะต้องส่งกลิ่นเหม็นจากตะไคร่
ฉะนั้นหากเป็นไปตามที่นางคาดการณ์แล้วล่ะก็ อันที่จริงสระน้ำแห่งนี้เป็นบ่อน้ำร้อน แต่เพราะอุณหภูมิของน้ำค่อนข้างสูง ฉะนั้นท่านแม่จึงปรับปรุงให้กลายเป็นสระน้ำสำหรับชื่นชมทิวทัศน์
อุณหภูมิของน้ำยังคงอบอุ่น ยิ่งไปกว่านั้นหลินเมิ้งหยายังขยับตัวอยู่ตลอดเวลา นางจึงรู้สึกสบายเป็นอย่างมาก
แต่ปัญหาคืออากาศที่มีจำกัด หากนางยังหาไม่เจอ เช่นนั้นนางต้องขึ้นไปบนผิวน้ำอีกครั้งเพื่อหายใจ
‘ซ่า ซ่า’ เสียงดังขึ้น หลินเมิ้งหยาโผล่ศีรษะขึ้นจากน้ำ ท่าทางราวกับนางเงือกไม่มีผิด
ป๋ายจื่อที่ยืนอยู่ริมสระถอนหายใจยาว นางคิดว่านายหญิงกำลังจะกลับขึ้นมาแล้ว แต่ยังไม่ทันที่นางจะส่งเสียง หลินเมิ้งหยาก็ผลุบหายลงไปในสระน้ำอีกค
