กายบางอย่างพลันเล็ดรอดให้เห็น
หลินเมิ้งหยามองของในมือด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะกลับลงไปใต้น้ำอีกครั้ง
ยิ่งเข้าใกล้ใต้น้ำมากขึ้น ตราประทับในมือยิ่งส่องสว่าง ทันทีที่ถึงด้านล่างสุด ตราประทับและหัวกุญแจพลันส่องสว่างวาบ
ค่อยๆ ยื่นตราประทับเข้าไปใกล้ตำแหน่งช่องกุญแจ เมื่อทั้งสองผสานเข้าด้วยกัน หลินเมิ้งหยาอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
หีบบนหลังเต่ามังกรค่อยๆ เปิดออก ห่อผ้าสีดำพลันเผยให้เห็น
หลินเมิ้งหยาเอื้อมมือไปหยิบห่อผ้า ก่อนจะลูบหัวเต่ามังกรด้วยความตื้นตันแล้วว่ายกลับขึ้นไปด้านบน
เหลือบมองของในมือท่ามกลางความมืด เท่าที่คาดเดาจากน้ำหนักแล้วจะต้องมิใช่เพียงหนังสือเล่มเดียวอย่างแน่นอน
มองดูนายหญิงที่จ้องห่อผ้าสีดำในมือเสมือนคนเสียสติ น้ำตาของป๋ายจื่อใกล้จะไหลออกจากเบ้าเต็มที
รีบดึงตัวนายหญิงขึ้นจากฝั่ง ก่อนจะเปลี่ยนชุดให้กับนาง
“นายหญิงของข้า ท่านอย่าทำให้ข้าตกอกตกใจไปมากกว่านี้เลย พวกเรารีบกลับไปกันเถิด เดี๋ยวข้าจะต้มน้ำขิงร้อนๆ ให้ท่านดื่ม”
มองดูเส้นผมเปียกชิ้นของนายหญิง หากนางเจ็บป่วยขึ้นมา เกรงว่าพี่ป๋ายจีและพี่ป๋ายซ่าวจะต้องถลกหนังของนางออกมาอย่างแน่นอน!
