ผัสหัวและกระดอง มันกลับไม่ขยับตัวหนี
แม้จะแปลกใจ แต่หลินเมิ้งหยาก็พยายามสำรวจเต่าตัวนี้
นางพบว่าหีบใบนั้นถูกมัดไว้บนหลังเต่า คราวก่อนที่มองไม่เห็นอาจเพราะสถานการณ์กำลังคับขัน ฉะนั้นนางจึงไม่ทันสังเกตเห็นตัวเต่า
แต่พอตอนนี้ได้เห็นใกล้ๆ นางจึงรู้ว่าเต่ามังกรตัวนี้กำลังแบกของบางอย่างเอาไว้
หีบใบนั้นแปลกยิ่งนัก มันมิใช่เหล็กหรือไม้ แม้จะอยู่ในน้ำเป็นเวลานานแต่กลับไม่เกิดสนิมเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่หัวกุญแจที่พันธนาการเอาไว้ก็ยังดูใหม่
หากมิใช่เพราะด้านบนมีสาหร่ายปกคลุมเอาไว้ หลินเมิ้งหยาคงคิดว่ามันคงเปิดไม่ออกแล้วอย่างแน่นอน
ใช้มือดึงหัวกุญแจ ก่อนจะพบว่าไม่มีประโยชน์ ซ้ำบริเวณรอบๆ ยังไม่มีสิ่งใดที่ลักษณะเหมือนกุญแจ แต่เมื่อนางขยับเข้าไปใกล้ นางก็พบว่าหัวกุญแจอันนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับของบางอย่าง!
หรือว่า….
หลินเมิ้งหยารีบว่ายน้ำกลับขึ้นไป
“เร็วเข้า ป๋ายจื่อ จงนำตราประทับในชุดออกมาให้ข้า”
กระซิบเสียงเบาพร้อมทั้งโบกมือเรียกป๋ายจื่อ อีกฝ่ายแสดงสีหน้าขมขื่น แต่ถึงกระนั้นก็รีบหยิบตราประทับส่งให้นาง
ตราประทับรูปร่างคล้ายโสม เมื่อสะท้อนเงาจันทร์ดูเป็นของธรรมดา
แต่เมื่อหลินเมิ้งหยาจับมันกดลงน้ำ แสงประ
