น่าสงสารคนหนึ่ง ลูกสาวไม่รักดี ซ้ำสามียังไม่สนใจ
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลกรรมของนางทั้งสิ้น ความโชคร้ายของตนเองหาใช่ข้ออ้างในการทำร้ายผู้อื่น
บ่าวไพร่ส่วนใหญ่ในจวนล้วนแอบยอมรับว่าคุณหนูใหญ่คือผู้กุมอำนาจในจวนที่แท้จริง
แม้นายท่านมักจะไม่ค่อยอยู่จวน แต่ฮูหยินมิได้รับความรักหรือได้รับเกียรติจากนายท่านเลย การถูกหักหน้าในคราวนี้จึงทำให้นางรู้สึกอับอายขายหน้ามากขึ้น
ฉะนั้นตอนนี้ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาอยากจะพูดหรือทำสิ่งใดก็ล้วนไม่มีใครกล้าคัดค้าน
“ท่านแม่รีบกลับไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน”
หลินเมิ้งหยาขอตัวกลับ อันที่จริงนางบรรลุเป้าหมายแล้ว
นางมาเพื่อทำให้ซ่างกวนชิงต้องใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดกลัว
ตอนแรกนางคิดจะบีบเค้นความจริงจากซ่างกวนชิงอีกสักหน่อย แต่เมื่อนึกได้ว่าผู้ที่มีอำนาจสั่งการทหารหลวงได้คือใคร นางจึงเลือกที่จะหยุด
นอกจากฮองเฮาแล้ว ก็เห็นจะไม่มีใครอื่น
คิดไม่ถึงเลยว่าสองพี่น้องคู่นี้จะห่วงหาอาทรกันอย่างลึกซึ้ง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงไม่เกรงใจที่จะส่งสองพี่น้องผู้ชื่นชอบการทำร้ายผู้อื่นลงนรก
อาบน้ำล้างหน้าจนสะอาดสะอ้าน หลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงนั่งคุยเล่นกับป๋ายจื่อและเถียนมามา
