ป๋ายจื่อส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากพวกนางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอวี้
“คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ข้าเพิ่งจะได้รู้ว่าคุณหนูใหญ่แต่งงานไปอยู่ในจวนอ๋องตอนที่ข้ากลับมาที่นี่ สวรรค์เมตตา คุณหนูใหญ่ผ่านช่วงเวลาอันแสนขมขื่นมามากพอแล้ว”
เถียนมามาอิ่มเอมใจ แต่หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อหันไปสบตากัน
เรื่องบางเรื่องอย่าให้เถียนมามารู้เลยจะดีกว่า
“แม้ป๋ายซูจะจากไปแล้ว แต่มามาก็มีมาแทน ต่อจากนี้จะไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราอีกแล้ว”
ป๋ายจื่อกล่าวถึงป๋ายซูออกมาโดยมิได้ตั้งใจ หัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกหนักอึ้ง
เด็กคนนั้น…
นับตั้งแต่วันที่นางไล่ป๋ายซูออกไป นางหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่รู้ว่านางกลับไปยังประเทศของตนเองอย่างปลอดภัยหรือไม่? นางจะได้เจอพวกพ้องของตนเองหรือเปล่า?
“เรื่องนั้นข้ายังไม่แน่ใจ วันนี้พอพวกเรากลับมาก็เกิดเรื่องราวใหญ่โต หากข้าเข้าไปอยู่ในจวน เช่นนั้นจะไม่เป็นการสร้างความลำบากให้ทุกคนหรือ?”
เถียนมามาจะไม่รู้จักหลินเมิ้งหยาได้อย่างไร แม้คุณหนูใหญ่จะไม่พูด แต่นางรับรู้ได้ว่าชีวิตในจวนอวี้จะต้องไม่ราบรื่นอย่างที่เล่ามา
นางเป็นเพียงผอจื่อไร้ประโยชน์คนหนึ่ง หากเข้าไปในจวนก็รังแต่จะสร้า
