งความเดือดร้อนให้คุณหนูใหญ่เสียเปล่าๆ
แม้จะยังคงลังเล แต่เมื่อหลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อส่งเสียงออดอ้อน เถียนมามาจึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบตกลง
หลังจากจบการสนทนา ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารเย็น
ที่น่าแปลกก็คือหลังจากนางเข้าจวนมาแล้ว หลงเทียนอวี้ก็หายไป แต่เขากลับปรากฏตัวพร้อมหลินหนานเซิง
แม้สีหน้าของทั้งสองจะเป็นปกติ แต่หลินเมิ้งหยารับรู้ได้ว่าพวกเขาเก็บงำความลับบางอย่างอยู่
“ท่านอ๋อง ท่านพี่ พวกท่านมีเรื่องอะไรปิดบังข้าหรือไม่?”
ป๋ายจื่อและเถียนมามาปฏิเสธอย่างถ่อมตนว่ามิอาจร่วมรับประทานอาหารกับพวกเขาได้ ดังนั้นนางและป๋ายจื่อจึงขอตัวออกไป
โต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน
ชายหนุ่มทั้งสองยืนรับลมกันอยู่ทางด้านนอก เมื่อนางปรากฏตัวต่อหน้า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนักใจ
ทว่าสัญชาตญาณของผู้หญิงมักเฉียบไวเสมอ ฉะนั้นนางจึงมองออกว่าพวกเขามิได้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนท่าทาง
ดี พวกเขากล้าไม่พูดความจริงกับนางอย่างนั้นหรือ
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น แววตาคมกริบประหนึ่งใบมีดตกอยู่ที่พี่ชายและสามีของตนเอง
คิดจะปิดบังนางหรือ? ฝันไปเถิด!
“ท่านพี่เป็นถึงแม่ทัพแห่งเขตชายแดน แต่กลับมาเมืองหลวงด้วยเรื่องส่วนตัว ข้าเห็นว
