่าไม่เหมาะสมยิ่งนัก หรือข้าควรจะแสดงความจงรักภักดีต่อบ้านเมืองด้วยการส่งท่านไปคุกหลวงด้วยตนเอง?”
หลินเมิ้งหยามองพี่ชายตนเองอย่างมีเลศนัย นางรู้จักหลินหนานเซิงดี
พอลองครุ่นคิดดูแล้ว นางคิดว่าเรื่องในวันนี้ผิดปกติ
พี่ชายหาใช่คนบุ่มบ่าม แต่วันนี้เขาเหมือนคนกินยาผิดขนานจนเกือบจะฆ่าป๋ายหลี่อู๋เฉินตาย
หากเขากลับมาที่นี่ด้วยเรื่องส่วนตัวจริง เช่นนั้นการปรากฏตัวต่อหน้าป๋ายหลี่อู๋เฉินจะไม่เป็นการยื่นมีดให้ศัตรูหรือ?
แต่ช่วงนี้นางไม่ได้ยินข่าวจากราชสำนักว่าต้องการขอให้พี่ชายและท่านพ่อกลับมา
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขากลับมาถึง เหตุใดเขาจึงรู้ว่านางอยู่ที่เรือนเล็กหลังนั้นและกำลังถูกทหารหลวงจับกุม?
คนที่สามารถอธิบายทุกอย่างได้มีเพียงผู้ชายสองคนนี้เท่านั้น!
“ท่านอ๋อง ไม่สิ ข้าควรเรียกว่าน้องเขย ไข่กบหิมะตุ๋นมะละกอของจวนเรารสชาติไม่เลว เจ้าอยากลองชิมดูหรือไม่?”
สายตาของหลินหนานเซิงเบนหนีไปอีกทาง เขาพยายามหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้
หลงเทียนอวี้อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาดูแคลนให้กับพี่ชายภรรยา ถึงอย่างไรหลินเมิ้งหยาก็เป็นน้องสาวของเขา แต่เขากลับถูกน้องสาวของตนเองข่มขู่ มันช่าง….ดูหมิ่นศักดิ์ศรีของชายชาตรี
