จะไม่ไว้หน้าพวกท่านแน่!”
หลินเมิ้งหยาตวัดสายตาคมกริบจ้องพวกเขาทั้งคู่
ทั้งสองรีบส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าทางว่านอนสอนง่ายทำให้หลินเมิ้งหยาหัวเราะออกมา
ดูเหมือนคำขู่ของนางจะได้ผลแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงเลิกสร้างความลำบากใจให้แก่พวกเขา
ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงผู้หญิงในเรือน เรื่องบางเรื่องก็ไม่สมควรรู้
ทว่า…
ยกจอกเหล้าแตะริมฝีปาก ก่อนจะหยักยิ้มเจ้าเล่ห์
หากบนโลกนี้ยังมีกลุ่มสามสหายอยู่ เช่นนั้นจะมีเรื่องใดรอดพ้นไปจากสายตาของนางได้อีกหรือ?
ตอนแรกหลงเทียนอวี้คิดจะพาหลินเมิ้งหยากลับจวนไปพร้อมกัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะขอร้องเขาเพื่ออยู่ต่อที่จวนหลินอีกหนึ่งคืน
หลงเทียนอวี้ที่ไม่สามารถปฏิเสธคำขอของนางได้จึงต้องจำใจกลับจวนไปก่อน
แม้เถียนมามาจะไม่เห็นด้วย แต่หลินเมิ้งหยามีเหตุผลของนางเอง
เถียนมามาและพี่ชายมีความทรงจำมากกว่านาง นางยังไม่คิดตัดใจยอมแพ้ง่ายๆ หากเถียนมามาและพี่ชายไม่รู้จริงๆ ว่าตำราแพทย์อยู่ที่ใด เช่นนั้นนางก็คงต้องยอมแพ้
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เถียนมามา ป๋ายจื่อและหลินเมิ้งหยาช่วยกันเก็บสิ่งของของฮูหยิน
แม้จวนเจิ้นหนานโหวจะเป็นบ้านฝ่ายแม่ของหลินเมิ้งหยา แต่สิ่งของของท่านแม่
