ควรจะเก็บไว้กับนางจึงจะดีที่สุด
“เสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนเป็นชุดที่ฮูหยินชอบใส่เจ้าค่ะ ฮูหยินมีรูปโฉมงดงามเหมือนกันกับคุณหนูใหญ่ไม่มีผิด แต่น่าเสียดาย หลังจากฮูหยินชิงแต่งงานเข้าจวน นางเอาข้าวของไปไม่น้อย อันที่จริงสิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นสินเดิมของคุณหนูใหญ่ ผอจื่ออย่างข้าไม่ได้เรื่องเอง ข้ามิอาจปกป้องสิ่งของเหล่านั้นเอาไว้ได้”
มือของเถียนมามาลูบไล้เสื้อผ้าเหล่านั้นเบาๆ
แม้เวลาจะล่วงเลยไปสิบกว่าปีแล้ว แต่เสื้อผ้าเหล่านี้ยังคงงดงามเหมือนก่อน
หากปรับแก้ใหม่สักเล็กน้อยจะต้องงดงามชวนมองอย่างแน่นอน
โชคดีที่ซ่างกวนชิงนำไปเพียงเครื่องประดับ
เหตุเพราะนางมีรูปร่างอ้วนและเตี้ยกว่าแม่ของหลินเมิ้งหยาเล็กน้อย ฉะนั้นจึงมิได้เอาไป
“แค่มีเสื้อผ้าพวกนี้ก็ดีมากแล้ว มามาอย่าได้โทษตัวเองเลย อันที่จริงซ่างกวนชิงไม่รู้หรอกว่าของล้ำค่าที่สุดของท่านแม่อยู่ในเสื้อผ้าเหล่านี้ต่างหาก”
หลินเมิ้งหยาพูดพลางยื่นมือเข้าไปหยิบผ้าคาดเอวเส้นหนึ่งขึ้นมา
พูดได้เต็มปากว่ามารดาของหลินเมิ้งหยาเป็นหญิงเฉียวฉลาด
นางเดาออกว่าเครื่องประดับและผ้าแพรจะต้องถูกแย่งชิงไป แต่ชุดเก่าๆ ของนางอาจไม่มีใครแตะต้อง
ฉะนั้นนางจึงนำของล้ำค่าที่สุดซ่อนไว้ในชุด
