นานเซิงแล้ว พวกเขายังต้องเจอกับอ๋องอวี้ผู้มีอำนาจค้ำฟ้าอีก
ดูเหมือนพวกเขากำลังจะได้เจอวีรบุรุษแห่งต้าจิ้นมากมายเหลือเกิน
พวกเขาล้วนรู้ดี หากเอ่ยว่าแม่ทัพหลินหนานเซิงมอบความหวาดกลัวให้พวกเขาได้ เช่นนั้นสิ่งที่อ๋องอวี้กำลังมอบให้ก็คือความทรมานเจียนตาย
“อย่าได้ฝันไปเลย ท่านอ๋องอวี้ พวกเขาล้วนเป็นพยานสำคัญของกระหม่อม หากท่านพาตัวพวกเขาไป เช่นนั้นเท่ากับว่าพระองค์ทรงเป็นกบฏ !”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินกัดฟันร้องตะโกน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ ใบหน้าขาวซีดเริ่มแดงก่ำเพราะความโกรธเกรี้ยว
ขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าเขาตัดใจจากเจ้านายเก่าผู้นี้แล้ว
จากนี้ไปพวกเขาจะกลายเป็นศัตรูที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง
“กบฏ?”
ดวงตาของหลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งอารมณ์
มือล้วงเข้าไปหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาแล้วโยนไปที่ป๋ายหลี่อู๋เฉิน
“นี่คือตราพยัคฆ์ที่ท่านพ่อมอบให้ข้า ตอนนี้ข้ามีตำแหน่งสูงที่สุดในกรมกลาโหม ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งหมดปล่อยรถม้าคันนี้ไป หากฝ่าฝืนจะถูกลงโทษตามกฎของทหาร !”
ไม่มีใครคาดคิดว่าตราพยัคฆ์ซึ่งควรจะอยู่ในการครอบครองของฮ่องเต้จะอยู่ในมือของหลงเทียนอวี้
พวกทหารต่างหันไปมองหน้ากัน ก่อนเลือกที่จะเงียบ
ป๋ายหลี่อู๋เ
