และสองแม่ลูกสกุลเถียนจะเป็นผู้ถูกทำร้าย แต่น่าเสียดายที่หลักฐานมีเพียงน้อยนิด ฉะนั้นจึงมิอาจหักล้างเหตุผลของป๋ายหลี่อู๋เฉินได้
มองดูสายตาโหดเหี้ยมของเขา หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงกัดฟัน
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็จะไปกับพวกเจ้า”
หลินหนานเซิงและเถียนมามาหันขวับไปมองหลินเมิ้งหยาอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะตัดสินใจเช่นนี้
“ไม่ได้ หยาเอ๋อร์ เจ้าจะไปกับเขาไม่ได้”
เรื่องราวดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้ว ต่อให้หลินหนานเซิงเป็นคนโง่ เขาก็ดูออกว่าชายตรงหน้าเป็นศัตรูคู่อาฆาตของน้องสาวตนเอง
ทว่าตอนนี้น้องสาวของเขากำลังจะไปกับชายคนนั้น เช่นนั้นคงไม่ต่างอันใดจากแกะเดินเข้าปากเสือมิใช่หรือ?
ไม่ได้ เขาไม่มีวันอนุญาต
“ท่านพี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของข้า ป๋ายหลี่อู๋เฉิน สักวันหนึ่งความแค้นของพวกเราสองคนจะต้องได้รับการชำระ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะตัดสินเรื่องของเถียนมามาอย่างชอบธรรม หากเจ้าใช้ความแค้นส่วนตัวมาตัดสิน เช่นนั้นเจ้าจะได้รู้ว่าข้าจะหักแข้งขาและกระดูกทุกท่อนของเจ้าอย่างไร !”
หลินเมิ้งหยามองเรื่องนี้ในแง่มุมที่เลวร้ายที่สุด
หากนางไม่ไปด้วย เช่นนั้นสิ่งที่รอเถียนมามาอยู่คงเป็นความตาย
แต่ถ้
