าหากนางไปด้วย นางอาจถูกส่งเข้าไปอยู่ในคุก เช่นนั้นชื่อเสียงของนางก็จะถูกทำลายลงด้วยเช่นเดียวกัน
แต่เรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับเถียนมามา พวกเขาสองแม่ลูกล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์
หลินเมิ้งหยาไม่มีวันปล่อยให้คนของนางต้องได้รับความเจ็บปวดอย่างไม่เป็นธรรม !
“ดี หากพระชายามีพระประสงค์เช่นนั้น กระหม่อมก็คงมิขัด ช่างเป็นคนที่มีเหตุผลเหลือเกินนะพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเทียบกับพี่ชายที่รู้จักเพียงการใช้อาวุธแล้ว พระองค์นับว่าเก่งกว่าเขามาก วางใจเถิด ข้าจะไม่พาลระบายโทสะกับผู้อื่นเพราะความแค้นระหว่างเราอย่างแน่นอน เช่นนั้นเชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินเหยียดยิ้มมีเลศนัย นัยน์ตาเผยให้เห็นความหยิ่งผยอง
ในที่สุดวันที่เขาจะดึงหลินเมิ้งหยาผู้สูงศักดิ์ลงมาสยบแทบเท้าก็มาถึง เช่นนั้นจะมิให้เขาดีใจได้อย่างไร
“คุณหนู อย่าไปนะเจ้าคะ”
เถียนมามารั้งบ่าของหลินเมิ้งหยาเอาไว้แน่น ใบหน้าร้อนรนกระวนกระวาย
นางผิดเอง หากนางไม่พาเถียนหนิงมารักษาตัวที่เมืองหลวง นางก็คงไม่ถูกคนเหล่านั้นใช้ประโยชน์เพื่อทำร้ายคุณหนูและคุณชาย
เช่นนั้น…เช่นนั้นนางยอมตายเสียดีกว่า!
ขณะที่หัวใจของเถียนมามากำลังส่งเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความผิดหวัง หลินเมิ้งห
