ยากลับมองทะลุถึงความคิดของนางทั้งหมด
“เถียนมามา วางใจเถิด คนพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
เถียนมามาเงยหน้าขึ้น ก่อนจะได้เห็นดวงตามุ่งมั่นของหลินเมิ้งหยา
อยู่ๆ หัวใจพลันรู้สึกเชื่อมั่นในตัวหลินเมิ้งหยาโดยไม่มีเหตุผล
ดูเหมือนเด็กๆ ที่เคยวิ่งกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ ตัวนางจะเติบโตและกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งกันหมดแล้ว
“ท่านพี่ ท่านกลับไปกับป๋ายจื่อก่อน หลังจากกลับไปแล้ว อย่าได้เอะอะโวยวายเรื่องนี้ พวกเขาเพียงแค่อยากขัดแข้งขัดขาข้าแต่เพียงเท่านั้น หากท่านกลับไปแล้ว จำเอาไว้ว่าท่านจะต้องกลับไปที่บ้าน”
เมื่อคิดถึงส่วนรวม หลินเมิ้งหยาไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องวุ่นวายอันใดขึ้น
ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หลินหนานเซิงเพื่อให้เขาหาโอกาสส่งคนมาช่วย
แม้หลินหนานเซิงจะไม่ยินยอม แต่เขาเข้าใจคำขอร้องของน้องสาว
ตอนนี้คนที่นางพึ่งได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องยากที่จะพาหลินเมิ้งหยาและแม่นมกลับมาได้อย่างปลอดภัย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินหนานเซิงมิอาจทำใจยอมรับได้
จ้องป๋ายหลี่อู๋เฉินเขม็ง ก่อนจะเก็บดาบของตัวเอง
“ป๋ายหลี่อู๋เฉิน เจ้าจงจำคำข้า น้องสาวของข้าไปกับเจ้าเพื่อให้ความร่วมมือในการสืบสวนแต่เพียง
