เท่านั้น หากเจ้ายังรู้ความอยู่บ้าง เช่นนั้นจงปฏิบัติต่อนางสาวของข้าให้ดี มิเช่นนั้นพวกข้าสกุลหลินจะไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินหาได้สนใจเสียงเตือนของหลินหนานเซิง เขาโบกมือเพื่อสั่งให้ลูกน้องพาตัวคนไป
ภายในเรือน พวกอันธพาลที่สงบลงแล้วถูกทหารหลวงมัดตัวไว้ด้วยกัน
ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของพวกเขา หลินเมิ้งหยาและสองแม่ลูกสกุลเถียนถูกเชิญมาที่รถม้าของพวกทหารหลวง
“ข้าผิดเอง…หากมิใช่เพราะร่างกายของข้า ท่านแม่คงไม่ต้องมาเมืองหลวง หยา…คุณหนูเองก็ไม่ต้องถูกจับกุมมาเช่นนี้”
เหตุเพราะเสียเวลาอยู่นาน เถียนหนิงจึงไอหนักกว่าเดิมมาก ใบหน้าที่เคยขาวซีดกลับมีเลือดฝาดเล็กน้อยเพราะถูกพาตัวมา แต่ถึงกระนั้นเขากลับดูอ่อนแอกว่าเดิมมาก
“เรียกข้าว่าหยาเอ๋อร์เถิด พวกท่านหาได้ทำให้ข้าตกอยู่ในอันตรายไม่ แต่ข้าต่างหากที่ทำให้พวกท่านต้องลำบากเช่นนี้ ทั้งที่รู้ว่าเป้าหมายของพวกมันคือข้า แต่ข้ากลับปกป้องพวกท่านไม่ได้”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขมขื่นพร้อมทั้งส่ายหน้า เมื่อก่อนน้าจิ่นเยว่เคยเตือนนางแล้ว
นางมิได้อยู่ตัวคนเดียว ทั้งสกุลหลินและจวนอวี้ล้วนมีคนที่นางไม่อาจเสียไปได้
แต่ในสายตาของศัต
