อยู่อย่างยากลำบาก ผ้าคลุมผืนนี้ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ ตราบใดที่มันยังอยู่บนตัวท่าน ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องท่านอีก”
ใบหน้าของเถียนมามาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา มือเหี่ยวย่นเอื้อมไปจับมือแข็งแรงของหลินหนานเซิงแน่น
เมื่อหลายสิบปีก่อน เด็กทั้งสองที่เคยอยู่ในอ้อมกอดของนางบัดนี้เติบใหญ่หมดแล้ว
ฮูหยินจากไปก่อนวัยอันควร นายท่านเองก็ยุ่งกับงานในราชสำนัก ฉะนั้นนางจึงทำหน้าที่เลี้ยงดูสองพี่น้องสกุลหลินจนเติบใหญ่
เมื่อวันนี้ได้เห็นว่าพวกเขาสองพี่น้องไม่ลืมบุญคุณของนางและพยายามปกป้องโดยมิคิดหนีหาย เถียนมามาจึงรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก
ราวกับความเจ็บปวดที่ต้องปกป้องคำมั่นสัญญาต่อฮูหยินที่จากไปค่อยๆ บรรเทาลง
“แม่ทัพหลิน นี่ท่าน...”
ใบหน้าของเย่ซวงเฮ่อสั่นสะท้าน แม้หลินหนานเซิงจะไม่พูด แต่เขามองออกว่าผ้าคลุมผืนนั้นเป็นลายมังกรสี่กรงเล็บ
นั่นคือสัญลักษณ์ซึ่งไท่จื่อและพระญาติระดับสูงเท่านั้นที่จะมีได้ แต่ทว่าแม่ทัพตรงหน้าเองก็ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ด้วยเช่นกัน
ฉะนั้นหากใครกล้าแตะต้องแม่นางเถียนแล้วล่ะก็ นั่นเท่ากับว่าคนผู้นั้นไม่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้
แม้เย่ซวงเฮ่อจะไม่อาจตัดใจ แต่เขาก็รู้
