ยว่าคนที่เข้ามาช่วยชีวิตนางจะเป็นท่านพี่
แม้จะเป็นนักรบเหมือนกัน แต่พี่ชายเป็นแม่ทัพที่ปกป้องฝั่งชายแดน อย่าว่าแต่รองขุนนางกลาโหมตัวเล็กๆ อย่างเย่ซวงเฮ่อเลย แม้แต่ขุนนางในราชสำนักเองก็ต้องไว้หน้าพี่ชายนาง
ประคองเถียนมามา หลินเมิ้งหยาปัดมือของตนเองเบาๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม วันนี้นางจะต้องพาเถียนมามาและเถียนหนิงกลับจวนให้ได้
“คือ…เรื่องนี้คงไม่ต้องรบกวนท่านแม่ทัพหรอกขอรับ ข้าน้อยจะเป็นผู้จัดการเรื่องนี้เอง มิจำเป็นต้องรบกวนท่านหรอกขอรับ”
เย่ซวงเฮ่อยังคงคิดหาเหตุผล ทว่าสายตาอำมหิตของหลินหนานเซิงกลับเผยออกมาให้เห็น
เย่ซวงเฮ่อทำได้เพียงกัดปาก ขณะที่คิดจะพาคนของตนเองกลับ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินเสียงเย็นชาระคนโกรธเกรี้ยวดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง
“แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน? เจ้าเป็นเพียงแม่ทัพระดับสี่ของเขตชายแดนเท่านั้น แต่ที่นี่เป็นสถานที่ของทหารหลวงของข้า หาใช่ตะเข็บชายแดนของเจ้าไม่ หากคิดจะเข้ามาก้าวก่ายเรื่องนี้ เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าเช่นเดียวกัน”
สายตาของทุกคนล้วนหันไปมองผู้มาใหม่
หลินเมิ้งหยาตั้งท่าป้องกันขณะมองคนตรงหน้า เพลิงโทสะในหัวใจแทบจะโหมกระหน่ำออกมาเต็มที
ผู้มาใหม่มีใบหน้าขาวซีด แม้แต่ริมฝ
