กลับจากจวนอวี้ตั้งแต่เมื่อตอนพลบค่ำว่าขอให้หลินเมิ้งหยาพักผ่อนให้สบายใจ เขาจะมารับนางด้วยตัวเอง
ครุ่นคิด บางทีอ๋องอวี้อาจรู้เรื่องที่คนเฝ้าประตูกระทำตัวไร้มารยาทต่อนาง ฉะนั้นจึงคิดจะมาเสริมกำลังให้นางกระมัง?
เพียงคิดได้เช่นนี้ รอยยิ้มพลันผุดขึ้นบนใบหน้าของหลินเมิ้งหยา
แม้พ่อบ้านเติ้งจะเป็นพ่อบ้านประจำจวนอวี้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็เปรียบเสมือนแขกของจวนเจิ้นหนานโหว
เพื่อมิให้เป็นการเสียมารยาท ฉะนั้นเขาจึงพักผ่อนอยู่ที่ห้องรับแขกด้านนอก
ป๋ายจื่อแอบออกไปส่งข่าวให้หลินเมิ้งหยา เวลาเพียงไม่นาน พ่อบ้านเติ้งก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องของหลินเมิ้งหยา
“พระชายา ได้โปรดรับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ภายใต้แสงเทียน หลินเมิ้งหยากำลังครุ่นคิดบางอย่าง พ่อบ้านเติ้งที่รู้จักนิสัยใจคอของนายหญิงของตนเองดีจึงเดาได้ว่าสกุลหลินแห่งนี้จะต้องถูกพายุโหมกระหน่ำอย่างแน่นอน
“ข้าอยากให้เจ้าไปจับตามองคนคนหนึ่ง ไม่ว่านางทำอะไร ไปที่ไหนหรือพบกับใครจะต้องรีบมารายงานให้ข้าฟังทันที”
พ่อบ้านเติ้งพยักหน้ารับคำสั่ง ตอนที่เข้ามายังจวนหลิน เขาพบว่าแม้พวกคนรับใช้จะกลัวเกรงฮูหยินหลิน แต่เพราะตำแหน่งของพระชายา ดังนั้นพวกเขาจึงกลัวเกรงคุณหนูใหญ่
