สกุลหลินผู้นี้มากกว่า
ฉะนั้นพระชายาจึงอยู่ที่นี่ได้โดยมิต้องกังวลสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้นคงไม่มีใครกล้าทำอะไรพระชายาอย่างแน่นอน
เมื่อสบายใจแล้ว เขาจึงรีบออกไปปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งทันที
ทันทีที่พระจันทร์ลอยขึ้นเหนือนภา พ่อบ้านเติ้งก็หายไปจากจวนหลิน
เรือนแห่งนี้เหลือเพียงป๋ายจื่อและหลินเมิ้งหยาสองนายบ่าว หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายแล้ว พวกนางล้มตัวลงบนที่นอนแล้วพูดคุยกันเหมือนก่อน
“ท่านสั่งให้พ่อบ้านเติ้งไปจับตาดูเถียนมามาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? นายหญิง ท่านไม่ไว้ใจเถียนมามาอย่างนั้นหรือ?”
ป๋ายจื่อก้มหน้าลงถามเสียงกังวล
ตอนที่นางเพิ่งจะมาเป็นสาวรับใช้ของจวน หากมิใช่เพราะมีเถียนมามาและนายท่านคอยปกป้อง เกรงว่านางคงมิอาจมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง แต่มิได้อธิบายอะไรมากนัก
ปล่อยให้ป๋ายจื่อส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องในอดีตอย่างอิสระ ก่อนจะหลับตาลง
ตอนปีใหม่ซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่ถูกท่านพ่อขังเอาไว้
อย่าว่าแต่ออกจากบ้านเลย หากมิใช่เพราะท่านพ่อและท่านพี่ต้องกลับไปยังเขตชายแดน เกรงว่าป่านนี้พวกนางยังคงถูกขังอยู่ในเรือนอย่างแน่นอน
ตอนนั้นนางมั่นใจว่าตนเองได้กลิ่นยาขับเลือด
แต่หาก
