บการสืบทอดร่างกายและความทรงจำของหลินเมิ้งหยามาแล้ว แต่นางมิอาจมั่นใจได้ว่าจะไม่มีข้อมูลส่วนใดหล่นหายไป
เรื่องเหล่านี้ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่การที่หลินเมิ้งหยายังจำรายละเอียดได้ นั่นหมายความว่านางมีความจำยอดเยี่ยมมาตั้งแต่เด็ก
ป๋ายจื่อครุ่นคิด ก่อนจะใช้นิ้วเคาะศีรษะของตัวเอง
“มีอยู่ที่ห้องอ่านหนังสือของนายท่าน โรงเก็บของเล็กของคุณชายและเรือนของพวกเราเจ้าค่ะ แต่ก็มีบางส่วนอยู่ที่เรือนของฮูหยินชิงและโรงเก็บของส่วนกลาง สมัยที่พวกเรายังเด็ก สิ่งของถูกขายออกไปไม่น้อย ส่วนที่อื่นข้าก็จำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาเองก็จำสิ่งเหล่านี้ได้ ทว่าของเหล่านั้นเป็นเพียงภาพวาด อัญมณีหรือหยก หากนางต้องไล่หาทีละชิ้น นอกจากจะทำให้ตนเองเหนื่อยแล้ว บางทีอาจจะยังไม่ได้อะไรอีกด้วย
“นั่นใคร? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
สัญชาตญาณว่องไวของหลินเมิ้งหยาพลันสังเกตเห็นใครบางคนด้านล่างหน้าต่างของห้องอ่านหนังสือ
ป๋ายจื่อรีบวิ่งออกไปดู แต่กลับได้เห็นเพียงแผ่นหลังในชุดสีน้ำเงินเข้ม
กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด เมื่อครู่นายหญิงกำชับนางเอาไว้แล้วแท้ๆ ว่าอย่าประมาท แต่เวลาเพียงชั่วขณะกลับมีคนมาลอบฟังบทสนทนาของพวกนางสองนายบ่าวเสียได้
