“จริงๆ เลย ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ข้าจะไปจับตัวนางกลับมา”
ป๋ายจื่อคิดจะไล่ตามไป แต่หลินเมิ้งหยากลับร้องห้าม
มองทางที่คนคนนั้นหายลับไป หลินเมิ้งหยากลับหัวเราะออกมา
“ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรพวกนางก็ไม่รู้อยู่ดีว่าข้าต้องการจะทำอะไร อีกอย่าง ของทั้งหมดของท่านแม่ล้วนถูกท่านพ่อบันทึกเอาไว้หมดแล้ว หากมีสิ่งใดหายไป ท่านพี่จะต้องเอาเรื่องพวกนางจนตายอย่างแน่นอน คาดว่าพวกนางคงสงสัยว่าพวกเรากำลังจะทำอะไรแต่เพียงเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกนางไม่มีเวลาเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของพวกเราหรอก”
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาผ่อนคลายเป็นอย่างมาก
เมื่อครู่นางได้กลิ่นบางอย่างจากนอกเรือนของหลินเมิ้งหวู่ มันคือกลิ่นยาอ่อนๆ
ส่วนผสมยาเหล่านั้นประกอบด้วยหงฮวา ตานผี ฟู่จื่อ ต้าฮวง เถาเหริน เกากุ้ย แม้นางจะได้กลิ่นเพียงเล็กน้อย แต่กลับรู้ได้ทันทีว่ายาเหล่านี้มีไว้เพื่ออะไร
“นายหญิงหมายความว่า…..”
มองป๋ายจื่อ หลินเมิ้งหยายื่นมือป้องหูนางก่อนจะกระซิบเสียงเบา
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ป๋ายจื่อยกมือขึ้นปิดปากของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเลื่อนไปสบกับหลินเมิ้งหยาเสมือนต้องการการยืนยัน
“เป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ? คุณหนูรองยังไม่ออกเรือน
