พ่อบ้านเติ้งเพื่อกราบทูลท่านอ๋องว่าจะพักที่บ้านสกุลหลินสักสองสามวัน
แม้จะค้นหาตลอดทั้งวันจนท้องร้องโครกคราก แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่สนใจ
ตอนนี้นางกำลังคุกเข่าอยู่ในห้องเก็บของเล็กในเรือนของตนเอง ก่อนจะพลิกดูของที่ท่านแม่ทิ้งเอาไว้
ของล้ำค่าล้วนถูกซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่แย่งไปหมดแล้ว
สิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้เป็นเพียงสิ่งของที่ท่านแม่เคยใช้และมีความทรงจำของท่านแม่มากมาย
ของทั้งหมดล้วนถูกเก็บไว้ในหีบใบใหญ่ บนแม่กุญแจมีสนิมเกาะเกรอะกรัง ทว่าของที่อยู่ภายในกลับยังดูใหม่เอี่ยม
หลินเมิ้งหยาไม่กลัวสกปรก นางหยิบของออกดูโดยมีป๋ายจื่อคอยช่วยเหลือ
แม่ของนางเป็นผู้หญิงฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง
สายตาจ้องมองชุดที่ท่านแม่เคยสวมใส่ แม้บนชุดจะมีกลิ่นยาพิษอ่อนๆ ติดอยู่ แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
มือเล็กลูบไล้เนื้อผ้าหยาบกระด้างเล็กน้อยด้วยความระมัดระวัง อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกแสบร้อนที่จมูก
ชุดที่เคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์ดุจไข่มุกบัดนี้กลายเป็นสีเหลืองอ่อน
ทว่าวัสดุที่ใช้ตัดเย็บผ้าชุดนี้กลับเป็นของหายาก
ทั้งปกเสื้อและแขนเสื้อถูกปักลายดอกเหอหวนสีม่วงด้วยความประณีตเสมือนจริง
“นี่คงเป็นชุด
