ของฮูหยินสินะเจ้าคะ สวยงามนัก แต่เหตุใดจึงดูแตกต่างจากชุดที่พวกเราสวมใส่เล่า?”
ป๋ายจื่อเองก็คุกเข่าลงบนพื้น สายตาจับจ้องไปที่ชุดนั้น
ประโยคที่เอ่ยออกมาโดยมิได้ตั้งใจของนางทำให้หลินเมิ้งหยานึกอะไรบางอย่างได้
หยิบชุดที่เหลือออกมา หลินเมิ้งหยามองให้ละเอียดอีกครั้ง
ชุดของผู้หญิงแห่งต้าจิ้นได้รับอิทธิพลมาจากสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง
แขนเสื้อกว้างและกระโปรงยาวจรดพื้นเป็นสัญลักษณ์ของผู้หญิงชนชั้นสูง
แต่ชุดตรงหน้ากลับมีแขนเสื้อรัดกุม กระโปรงยาวคลุมข้อเท้าแต่เพียงเท่านั้น บริเวณเอวรัดแน่น หลินเมิ้งหยานำชุดมาทาบกับร่างกายของตนเอง
ตอนนี้เงาในกระจกหาได้สะท้อนภาพหญิงสาวผู้สง่างามบนเสื้อผ้าหรูหรา แต่กลับแทนที่ด้วยหญิงสาวผู้งดงามในชุดกระฉับกระเฉง
แม้จะเป็นชุดที่มีอายุราวยี่สิบสามสิบปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ได้ยินมาว่าฝีมือการเย็บปักของท่านแม่ล้ำเลิศเป็นอย่างมาก บางทีชุดเหล่านี้อาจถูกตัดด้วยมือของท่านแม่เอง
หรือท่านแม่ของนางจะมิใช่คนของต้าจิ้น?
มองดูชุดในกระจก หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าผ้าคาดเอวแตกต่างออกไปเล็กน้อย
ด้านซ้ายหนากว่าด้านขวาเล็กน้อย หากไม่สังเกตให้ดีก็จะมองไ
