น้า นางเคยชินกับการอยู่ๆ ก็มา อยู่ๆ ก็ไปของหลงเทียนอวี้แล้ว
ขณะที่คิดจะร้องเรียกป๋ายจีและป๋ายซ่าวเพื่อออกไปเดินเล่น นางกลับได้เห็นหลงเทียนอวี้สาวเท้ายาวๆ เดินกลับมา
“ให้เจ้า”
เบิกตาโต หลินเมิ้งหยามองกล่องไม้ที่หลงเทียนอวี้นำมาวางด้านหน้าตัวเอง
กล่องไม้แกะสลักด้วยลวดลายงดงาม มุมทั้งสี่ประดับด้วยดอกไม้สีเหลืองทองอร่าม
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ เปิดออก ก่อนแสงของอัญมณีจะเปล่งประกายแทงตาของนาง
นี่มัน….
ภายในกล่องมีปิ่นปักผมทองและหยกเป็นจำนวนมาก
ด้านล่างสุดคือธนบัตรหนาปึกใหญ่ แม้จะถูกพับไว้แต่ก็ยังสามารถเห็นจำนวนได้
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยสายตาประหลาดใจพลางครุ่นคิด ของเหล่านี้นางได้รับมามากมายแล้ว
หรือเขาไปปล้นคลังมา?
“พระองค์หมายความว่าอย่างไรเพคะ?”
รู้สึกขบขันเล็กน้อย เมื่อก่อนหากหลงเทียนอวี้ทำกับนางเช่นนี้ นางคงรู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องการทำให้นางเป็นเศรษฐีนี
แต่นางพบว่าหลงเทียนอวี้กำลังเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป
มิเช่นนั้นเหตุใดทุกครั้งเขาจะต้องมอบของมีค่ามากมายให้กับนางด้วยเล่า ทั้งที่นางรู้ดีที่สุดว่าสมบัติในจวนมีมากน้อยเพียงไหน
เมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้หลายครั้ง ดูเหมือนหลงเทียนอวี้จะนำเงินทองของเขาส่วนใหญ่มามอบให้นางหมดแล้ว
“ข้าเคยได้ยินมาว่าสิ่งที่เจ้าชอบมากที่สุดก็คือเงิน ถ้าเงินพวกนี้ยังไม่พอแล้วล่ะก็ เช่นนั้น…”
หลงเทียนอวี้เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหลุดขำพรืดออกมา
นางนึกอะไรบา
