เมืองหลวง ณ ร้านเป่ยโหลว
วันนี้บรรยากาศภายในร้านเป่ยโหลวเงียบงันไม่เหมือนก่อน
ไม่ว่าเถ้าแก่หรือลูกน้องล้วนยืนตัวแข็งทื่อ เหตุเพราะวันนี้พวกเขาได้รับข่าวมาว่าเจ้าของร้านจะมาเยือนที่แห่งนี้
คุณชายจู๋ที่มักจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องออกมายืนอยู่กลางห้องโถงตั้งแต่เช้า
บรรยากาศเย็นยะเยือก ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าของร้านมาที่นี่ด้วยเหตุใด
ทว่าเพียงได้เห็นสีหน้าขาวซีดของคุณชายจู๋ พวกเขาก็รู้แจ้งแก่ใจขึ้นมา
จะต้องมีเรื่องผิดพลาดอันใดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน การปรากฏตัวของเจ้าของร้านในวันนี้อาจเป็นหายนะ
คุณชายจู๋ยืนอยู่กลางห้องโถงด้วยท่าทางเงอะงะ วันนี้เช้ามีคนมาส่งข่าว
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าอาเหมยหายไปไหน หากนางทำให้นายท่านโกรธเคืองแล้วล่ะก็ เกรงว่านางคงมิอาจปกป้องอาเหมยได้อีก
หลังจากรออยู่นาน คุณชายจู๋กลับไม่เห็นร่างของเจ้าของร้าน
เวลาผ่านไปช้าๆ ในที่สุดหัวใจของคุณชายจู๋ก็สงบลง
แต่ไหนแต่ไรนางมักรู้สึกเสมอว่าตนเป็นคนโชคดี บางทีนายท่านอาจมาเพียงเพื่อถามไถ่เท่านั้น เหตุเพราะสถานการณ์ในตอนนี้กำลังตึงเครียด
“พวกเจ้าจงออกไปเถิด วันนี้ร้านเป่ยโหลวงดรับแขก ส่วนพวกเจ้าจงกลับไปพักผ่อนหนึ่งวัน หากข้าไม่สั่ง ห้ามมิให้ใครเข้ามาเป็นอันขาด”
คุณชายจู๋ยังคงเป็นคุณชายจู๋ แม้จะรู้ว่าตัวเองต้องเจอกับอะไร แต่นางกลับไม่เผยความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย
ลูกน้องแม้ไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี ครู่ต่อมาร้านเป่ยโห
