ตำหนักหลิวซินค่อนข้างคึกคักขอรับ”
เอ่ยตอบด้วยใบหน้าฉงนเล็กน้อย
ปกติเขาไม่รู้สึกอะไร แต่หลังจากพระชายาหายไปหนึ่งเดือน อย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลย แม้แต่ลูกน้องเช่นเขาเองก็รู้สึกเคว้งคว้าง
จะว่าไปนางก็เหมือนเด็กน้อยที่บ้าน เวลาอยู่ด้วยกันก็รำคาญ แต่พอไม่อยู่กลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก
แม้พระชายาจะงดงามโดดเด่น แต่กลับมีไหวพริบเฉลียวฉลาดแตกต่างจากผู้อื่น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่พวกเขามักรู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อไม่มีนาง
“ทำอะไรกันอีก? ไป พวกเราไปดูกันเถิด”
ปิดหนังสือในมือเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ
มองดูท่าทางสนใจใคร่รู้ของหลงเทียนอวี้ หลินขุยมิเอ่ยสิ่งใด
อาศัยความมืดมิดของรัตติกาลแฝงตัวอยู่ที่แนวกำแพงของตำหนักหลิวซิน
ภายในบรรยากาศคึกคักมากเป็นพิเศษ
ทว่าแม้แต่หลงเทียนอวี้ก็ดูไม่ออกว่าชายาของตนกำลังทำอะไร
“พวกเจ้าย้ายอันนี้ไปไว้ตรงนั้น ใช่ วางไว้ที่มุมฝั่งทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ระวังหน่อย อย่าทำพัง”
ป๋ายจื่ออยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นดีใจ นางชี้นิ้วสั่งการด้วยท่าทางสนุกสนาน
เสียงจุกจิกจู้จี้ดังขึ้นเพื่อออกคำสั่งพวกองครักษ์และเสี่ยวซีทั้งหลาย
ใบหน้าเรียวเล็กแดงระเรื่อ ท่าทางอารมณ์ดี เสมือนได้ทำในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน
“นายหญิง ท่านเพิ่งกลับมา เหตุใดจึงไม่พักผ่อนสักวันล่ะเจ้าคะ เรื่องพวกนี้ทำวันอื่นก็มิได้เสียหายนี่”
ป๋ายจีคอยรับใช้ข้างกายหลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นก็ยังเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ช่วงบ่าย นายหญิงท
